De pieten waren ook klaar en inderdaad, voor we de deur uit gingen, fluisterde jacky weer wat in mijn oor. Ik wist niet wat ik hoorde en keek haar even ontgoocheld aan. Ze stond te glunderen en zei na enkele seconden: "En zij ook!". Ik wist niet wat ik hoorde maar werd wel zo geil als een beer. Dit werd een interessante avond. We gingen de deur uit en reden naar ons eerste adresje. Eenmaal aangekomen rende mirjam naar binnen, sjokte ik er achteraan en nam Jacky de briefjes aan en de envelop met geld. Het grote boek werd gevuld met de briefjes en de show kon beginnen.

een stel tieners. Jacky had een paar glaasjes op, niet te veel natuurlijk, en was daardoor vrolijk en uitbundig. Eindelijk was het moment daar en in een kwartier stond ik omgekleed als Sinterklaas klaar om aan de slag te gaan.

Kinderen blij, ouders dankbaar en wij een paar tientjes rijker. Leuke schnabbel, vooral voor ons buurmeisje mirjam. We hadden al twee jaar buikpijn ervaring en zaten al wat losser in onze rol. We wisten wat kinderen en ouders graag wilden en we konden ook redelijk inschatten bij wat voor soort mensen we thuis kwamen. Mijn vrouw houdt er wel van om me te plagen. Zo had ze een keer jarretellen en een stringetje aan in de pietenbroek en ook wilde ze nog wel eens zonder beha op pad gaan. Vlak voor we weggingen kreeg ik dat dan in mijn oor gefluisterd en dan moest ik weer oppassen dat ik geen sexuele gedachten had als we ergens waren. Mirjam en mijn vrouw Jacqueline, jacky voor vrienden, konden het goed met elkaar vinden en hadden een reuzelol als zwarte piet. En ik maar die stijve klaas spelen. Goed, die bewuste avond waren Jacky en Mirjam naar boven gegaan om zich om te kleden en te schminken.

Door prijs maarten - sexverhalen


Na jaren zelf een Sinterklaas ingehuurd te hebben, vonden we dat we zelf ook wel voor Sinterklaas en Zwarte piet konden spelen. Het is dankbaar werk, leuk om te doen en je maakt soms gekke dingen mee. Reden te meer om het jaren vol te houden. Zo ook dat ene bezoekje dat ik niet gauw zal vergeten. Om het verhaal maar niet te lang te maken zal ik meteen to the point komen. Ik speelde sinterklaas, mijn vrouw speelde zwarte piet en ons buurmeisje van 16 speelde ook zwarte piet. Met z'n drieën gingen we dan de adresjes langs om op te treden.

Noir heeft, gevochten heeft een mega oog, wond!


Het sprenkelen deed ze draaiend en in drieën, links, rechts, midden. Dat doen we in vodou ook zo, zei ik, links-rechts-midden. En ik liet zien hoe ik met mijn hele lichaam in die drie richtingen buig, als ik dat doe. Balance, zei ze, glimlachend. Balance, glimlachte ik terug. Evenwicht houden tussen de verschillende krachten van het universum. Dat evenwicht geldt de oneindige kosmos en ook gewoon de stoeprand van je huis. Wij gebruiken water en rum, legde ik uit.

mijn kat heeft een open wond

De gebaren die de ze maakten, kwamen me bekend voor. Dat zou ik in vodou ook zo doen. Ik besloot een vrouw te volgen en ernaar te vragen. Kijk, daar liep iemand voor me uit met een dienblad, waar bloemen op lagen in bakjes van kokosblad, met een glas water erbij en brandende wierook. Toen ze stil stond, stond zout ik ook stil. Ze keek naar me uit haar ooghoek en wees dat ik een foto mocht nemen. Maar dat was mijn bedoeling niet.

Ik wilde in gesprek komen over het ritueel, dat ik nu al een aantal vrouwen op steeds dezelfde manier had chocolade zien uitvoeren. Ze wenkte me, en nam me mee naar binnen door een klein poortje. Er was een binnenplaatsje met een beeld van Ganesh, die ook zon mooi cadeautje kreeg. Vervolgens knielde ze bij een grote steen en zei me, dat eronder de nageboorte van haar kind begraven lag. Om de kwade demonen op afstand te houden, legde ze rijst in een bakje van blad neer; om de goede geesten op die plek te laten komen, legde ze een bloemenbakje op de grond en besprenkelde het met water en met arak. Tussen de bloemenbakjes en de stoep kwam een los blaadje, of een paars klaverbloempje, zodat het bakje niet direct met de vieze grond in contact zou komen. De sterke drank zat in een plastic flesje dat er precies uitzag als een maggiflesje thuis.

vlog #134 nena bakker


Een asson dient om de loa 7 op te roepen. Het is een breekbaar instrument, een kalebas met een kralennet eromheen, en een altaarbelletje aan het handvat. Tri hita karana, tri hita karana was het thema van het festival. Het is een concept in het Balinese hindoeïsme. De kosmos begrepen als een eenheid van drie werelden, god mens natuur.

Niet statisch, maar in beweging: de relatie van de mens tot God, van de mens tot de ander, en van de mens tot zijn/haar omgeving. Vrede en geluk zijn het gevolg als men deze relaties onderhoudt en als alles in evenwicht. Om dat voor elkaar te krijgen, moeten de relaties dagelijks hernieuwd worden. Dat zag ik gebeuren in de festivalstad, Ubud. De eerste dag op Bali besloot ik te gaan wandelen, om mijn jetlag kwijt te raken. Ik zag onderweg een vrouw naar buiten komen, met iets van bloemen en wierook. Ze zette het aan de stoeprand, bad erbij en verdween naar binnen. Een huis verderop deed een tweede vrouw net zoiets, en bij hetvolgende huis weer. En nu zag ik het bij vrijwel elk huis en elke winkel.

dierenapotheek welke maat heeft mijn kat nodig?

Dichterschap, priesterschap, aan de festivalorganisatie had ik geschreven dat ik een mambo was, en men had direct een sessie georganiseerd voor Nuns, Priests and Priestesses 4, waarbij ik in discussie zou gaan met. Een zwarte Amerikaanse van Nigeriaanse afkomst die gewijd was als Thaise non. Voor het eerst was ik als dichter èn als vodoupriesteres op een literair festival. In literair Nederland was dat nog niet voorgekomen, daar reageerde men sceptisch op mijn religieuze overtuigingen. Dichterschap is iets van 24 uur per dag, maar priesterschap ook. Voor mij hoort het bij elkaar: de taal is voor mij even speels en heilig als de dans van de geestwezens. Daarom besloot ik op het laatste moment om mijn asson 6 mee te nemen naar Bali. Of ik die nodig bloeddruk zou hebben, wist ik niet.

mijn kat heeft een open wond

De kat van mijn schoonzus heeft een elastiekje ingeslikt

Dat gebeurde niet dadelijk. Maar toen ik de eerste frangipani-bloesem opraapte van de grond, vlakbij het zwembad van het hotel, en die kruidige zoetheid rook, op de grens van geurloosheid, wenste ik dat ik alles uit mn koffers kon gooien en die tot de rand vullen met deze koele. Ik besefte dat ik nooit de woorden zou vinden om frangipani op te roepen. Mijn redding was simpel. Ik deed wat ik de balinezen zag doen, vrouwen en mannen, ik stak een bloem achter mn oor. De jongens van het hotel lachten verrukt en knikten, beautiful! Soms koos ik een vuurrode hibiscus waarvan de meeldraden langs mn oor zwierden. Elke morgen kregen de standbeeldjes, demonen en goden, in de prachtige tuin rondom het zwembad, die rode bloesems achter hun oren. Ik was ervan overtuigd dat ze ermee ronddansten als ik even niet keek.

Ik nam die met genoegen aan, omdat ik veel gehoord had van het prachtige eiland en nog nooit in de gordel van smaragd geweest was. Mijn enige bezoek 3 aan azië was in 1996, tijdens een poëziefestival in kuala lumpur (Maleisië). Naar Indonesië gaan, dat was emotioneel: mijn vader was er negen maanden geweest tijdens de wederopbouw, als scheepsbouwkundig ingenieur; toen hij terugkwam, in 1952, sprak hij Maleis. Ik was twee jaar en herinner me de nieuwe taal, waarvan ik klank en ritme onthield, en zelfs enkele woorden. Mijn tante had jaren in sukabumi gewoond en twee van mijn neven waren er geboren. Ik belde de oudste, die als een oudere broer voor. Hij was ontroerd en zei peinzend: Als je geland ben in Denpasar en de vliegtuigdeur gaat open, ga je een uur huilen. De geur van frangipani.

Mijn kat eet niet

M/photos/31744136@N05/albums/, opmaat, ik ben vodoupriesteres. Dat is in Nederland exotisch, maar niet op haïti, waar men 80 roomskatholiek en 100 vodou. Er wonen negen miljoen haïtianen op haïti en honderdduizenden in Canada en Amerika en Frankrijk; je kunt gerust stellen dat er tienduizend vodoupriester/s/essen zijn, merendeels op haïti. Hoe ik erbij kwam om mij in augustus 2007 te laten inwijden, is een voedsel lang verhaal. Dat ik een roman wilde vertalen waarin vodou een rol speelde; dat ik tijdens het onderzoek naar de religie gefascineerd raakte; dat ik mij thuisvoel bij de grote en warme tempelfamilie in Port-au-prince, de hoofdstad van haïti, waartoe ik behoor, als mambo asogwe 1: daarvan. Maar wat betekent het, als je als vodoupriesteres verzeild raakt in de religieuze omgeving van het Balinese hindoeïsme? Ik wil u graag meenemen op een bijzondere reis, met literaire en spirituele belevenissen. Het ritme van de taal, toen ik eind augustus 2007 terugkwam uit haïti, en al half op weg was naar een schrijversappartement in Athene, lag er een uitnodiging van de nederlandse ambassade te jakarta voor deelname aan een schrijversfestival op Bali.

Mijn kat heeft een open wond
Rated 4/5 based on 689 reviews